Pjesme / Poesie

Kažu da smo sretna generacija. Nikad noću nismo strahovali od aviona, nismo na tuđim licima tražili potvrde našeg straha. Pogledi nam spokojno i sretno lutaju cestama Srca ne proživljavaju one duboke trenutke spašavanja nečega što je naše. Možda mislimo da pretjeruju kad nam pričaju o ratu. Ali mi nikada nismo željeli da živimo jedino još toliko koliko je dovoljno da pošaljemo zadnji metak kao dobrodošlicu neprijatelju. Nikada nismo mrzili da bismo mogli ubijati. Nekad možda ne možemo ni shvatiti da se može ubijati iz ljubavi, iz ljubavi prema nečemu što je naše. Osjećamo samo da smo zahvalni, jer sve su to Oni za nas prošli. Mi živimo sretno.

Preda mnom čudesni vidici, isprepletni putovi, posvuda putokazi, semafori, svjetionici. Što je tamo u onoj plaveti gdje se nebo sa zemljom spaja? Zar se tamo u daljini i moj život nastavlja? Dostići Spoznati Osvojiti Ne smijem posustati Naprijed U krilo budućnosti.

Mrak što pomalo sakriva uglove starih ulica sa pokrpanim asfaltom plač djeteta koje nije dobilo večeru mrak ljubavnika u parku kraj ceste jedan od onih mnogo mračnih mrakova sumornih gradskih sutona kada pijanci ulaze u svoje crkve da izadu sa novim svanućem jedan od onih sumornih sutona kada se mladići spremaju na nova maštanja kada bakice spremaju pletivo da svom malom unučiću ispletu kapicu il'nešto drugo jedan od onih sumornih gradskih sutona kada jadnici počinju jadikovati prevarani plakati radnici plandovati gradski suton sa zamračenim prozorima i zasljepljujućim svjetlima automobilskih farova

Ne stidim se svojih želja gledajući nebo plavo visoko smiono nebo i more ogromno more more koje huči Bila sam vulkan koji je htio svojom vatrom zapaliti svijet. Kukavica sam jer mi nedostaje hrabrost da započinjem.

U meni večeras mnogo pauka ima što meku harfu pletu i zvukom svojim kao da ruže mirišu. Kroz krv mi jezera struje suzbijaju tok brzih rijeka noćni leptiri radoznalo iskušavaju moj let. Postajem veliko oko noćašnjeg treptaja. Upijam miris zvijezda i opijam se. Kroz mene se blago toči vodoskok što bijelim dahtanjem briše sve crno. Večeras, moje su grudi zavoljele počinak.

Sjećam se te noći i tebe ... moja azurna princezo. Moj dodir, topao i nijem kao leptirov let, Provlačio se kroz tvoje tijelo čisto i čedno. ⁂ Na putu kroz beskonačnost ne priznajem poraz Misli moje nemaju okova JER SLOBODAN SAM ČOVJEK Živim punim životom razvedren novim idejama opijen Romantikom Nobičnoga

Accorgersi di essere un granello di sabbia in un deserto una goccia d'acqua in un oceano un filo d'erba in un prato immenso una piccola stella in un universo misterioso pensare di non essere niente. Poi ti accorgi che quelle piccole gocce sono l'oceano i fili d'erba, il prato i granelli di sabbia, il deserto. Ti accorgi che una lacrima può creare un amore che un'unica stella può far sognare un cuore e che un solo sorriso può portarti felicità. Come le perle, piccole ma costose così tutte le piccole cose sono le più preziose.

E mi abbandono a questa solitudine come la sabbia scivola tra le dita. Gli occhi spalancati nel silenzio malinconico. A chi appartiene questa lacrima vagabonda illusione. Tra ottuse realtà un nuovo sogno. La tua età fiorita si perde come l'oblio delle cose. Il tempo ti ha cambiata. Il tuo ricordo è il mio pensiero mentre lungo la spiaggia il vento bisbiglia tra caldi castelli di sabbia.

Sta tramontando il sole, un soffio gelido attraversa il mio cuore. Il mio silenzio invade il mondo, mi sento tanto sola. Avrei bisogno di un amico sincero che mi offra la sua amicizia senza limiti con tutto il cuore. Comincio a cercare e so che non sarà facile. E solamente quando un timido raggio di sole nascerà nel mio cuore per la felicità d'averlo trovato mi fermerò con il "MIO AMICO".